Niniejsza monografia składa się z pięciu rozdziałów. Rozdział otwierający nakreśla ramy teoretyczne stanowiące podstawę omawianego tematu. Rozpoczyna się on analizą konceptualną spektrum autyzmu, a następnie przeglądem istotnego dyskursu akademickiego dotyczącego samowiedzy osób autystycznych. W ostatnim podrozdziale szczególny nacisk położono na identyfikację odpowiedniego aparatu pojęciowego i doprecyzowanie zakresu definicyjnego samowiedzy w tym kontekście. Uznano, że teoria samowiedzy Józefa Kozieleckiego i podejście poznawcze stanowią perspektywę teoretyczną, natomiast teoria socjalizacji Klausa Hurrelmanna pełni rolę metateorii. Rozdział drugi przedstawia metodologiczne podstawy badania, szczegółowo opisując projekt badawczy, narzędzia i procedury zastosowane w badaniu empirycznym. Badanie przeprowadzono w paradygmacie interpretacyjnym, wykorzystując fenomenografię i metodę dialogową. Rozdział trzeci poświęcony jest prezentacji i interpretacji wyników badań. Wyniki badania wskazują, że samowiedza jest kluczowym elementem w rozwoju osób w spektrum autyzmu. Jawi się ona jako złożona, wielowymiarowa i dynamiczna konstrukcja, obejmująca różne elementy, takie jak obszar osobowościowy, intelektualny, społeczny i fizyczny. Dla uczestników badania samowiedza stanowi kluczowy czynnik rozwoju osobistego i znacząco kształtuje ich tożsamość oraz zaangażowanie psychospołeczne. Ponadto analiza ujawnia, że samowiedza pełni szereg funkcji w życiu osób rozwijających się w spektrum autyzmu: informacyjną, diagnostyczną, kompensacyjną, tożsamościową i destabilizującą. Książka uzupełniona jest syntezą wyników badań wraz z rekomendacjami dla praktyków. Praktyczne rekomendacje skierowane są do pedagogów, terapeutów i osób autystycznych. Niniejsze wytyczne mają na celu wspieranie rozwoju samowiedzy, przyczynianie się do poprawy ogólnej jakości życia i wspieranie autonomii osób w spektrum autyzmu.